ชีวิตบนถนนแห่งการแข่งขันนั้นมันชั่งสับสนวุ่นวาย
เหนื่อยมากมายกับชีวิตที่เป็นอยู่
เหตุการณ์หลายอย่างที่ผ่านเข้ามา ดีบ้าง ร้ายบ้าง
มันทำให้เราได้พบเจอ ได้ข้อคิด ได้บทเรียนอะไรหลายๆอย่าง
แต่สิ่งที่พบเจอในตอนนี้มันทำให้รู้ว่า
เราเหนื่อย...เหนื่อยกับการฝืนตัวเอง
ทำไมคนเราไม่พอใจกับสิ่งที่เป็นอยู่
ทำไมเราต้องฝืนทำในสิ่งที่ยากเกินตัวเราด้วย

เหนื่อย...มากในตอนนี้
เหนื่อย...กับสิ่งที่เป็นอยู่
เหนื่อย...กับการดิ้นรนเพื่อนเอาชนะตัวเอง
เหนื่อย...ทั้งๆที่เราโง่ โง่โดยที่หลอกตัวเองว่าฉลาด
เหนื่อย...ที่ต้องทำในสิ่งที่เราสร้างมันขึ้นมา
เหนื่อย...กับการหนีตัวตนของตัวเอง
เหนื่อย...กับหลายๆสิ่งที่มีอยู่ในปัจจุบัน

แล้วทำไมเราถึงต้องทำสิ่งนี้ด้วย
ทั้งๆที่เรามีทางเลือก
เลือก...ที่จะมีความสุข
เลือก...ที่จะไม่ลำบาก
เลือก...ที่จะไม่ต้องแข่งขัน
เลือก...ที่จะอยู่อย่างอิสระ และสบาย

แต่นั่นก็ไม่ใช่ทางที่เราเลือกเดิน ทั้งๆที่ควรจะเลือก
ก็เพราะความทะเยอทะยานของตัวเราเอง
ที่ไม่ยอมหยุดตัวเราเองให้พอใจในสิ่งที่เป็นอยู่
ไม่ยอมหยุดที่จะเดินในทางที่ยากลำบาก

ในเมื่อมาถึงขั้นนี้แล้ว
เราก็ไม่มีทางเลือก
เราต้องสู้ สู้ทั้งๆที่เราท้อ เราเหนื่อย

เราจะไม่ยอมให้คนที่หวังกับเราต้องสิ้นหวัง
ต้องไม่ยอมให้เค้าหมดสิ้นควมหวัง
เค้าคาดหวังกับเรานะ
เราต้องสู้สิ
อย่าเป็นคนที่โง่เขลา
อย่าเป็นคนที่ยอมแพ้อะไรง่ายๆ
เราต้องสู้ และเอาชนะกับมันให้ได้
แกต้องสู้นะ!!!